C a l m

s o m e t i m e s

 

 

 

 

 

 

 

บางคน ต้องการมากไป

บางคน ต้องการน้อยไป

บางอย่างที่ได้มาหรือหาซื้อได้ด้วยเงินในระยะเวลาอันสั้น

บางที อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการจริงๆ

บางคน คาดหวังกับเรามากเกินไป

หรือ บางที เราเลือกที่จะมองในมุมมองของตัวเองมากไป

หรือสนใจกับความต้องการกับตัวเองมากไป

(ย้อนกันกลับไป)

ความต้องการในขณะนี้ อาจจะไม่ใช่ความต้องการที่แท้จริง

go on

พออายุยี่สิบหกกัน
เพื่อนคนหนึ่งพูดอย่างจริงจังว่า จริงๆชีวิตมันโหดร้ายนะ
เดิมเราเองจะเป็นคนเลือกที่จะมองสิ่งต่างในด้านดีเสมอ
ถ้าเจอเรื่องแย่ในวันนี้ก็จะคิดว่า เอาหน่า ทนอีกหน่อยเดี๋ยวก็ดีเอง
อดทนไว้ อดทนไว้

บางครั้งก็ดิ้นรนในสิ่งที่ตัวเองอยากได้ …
บางครั้งก็เลือกที่จะไม่ดิ้นรนอะไรเลย
บอกกับตัวเอง พักบ้างๆ เหนื่อยเกินๆ

โดยส่วนตัว มักจะชอบที่จะสงสัยและเรียนรู้เรื่องราว
การตัดสินใจ การดำเนินชีวิตของผู้อื่น
เพื่อนบางคนเริ่มผ่อนบ้าน ผ่อนรถ
บางคนเริ่มจะกู้แบงค์ซื้อคอนโด
เพื่อนบางคนออกมาช่วยที่บ้านอย่างเต็มตัว
ในขณะเดียวกัน ก็บ่นๆว่าเบื่อ
เพื่อนบางคนบอกว่า โอ๊ยกูจน เงินหมดแล้ว
ทำไมทำงานหนักเงินเดือนน้อยจัง
กลับบ้านสามทุ่มสี่ทุ่ม (ยังไวนะนั่น)
กูเครียด กูก็เลยไปช๊อปปิ้ง ….

รู้รึเปล่า ทุกคนมีลักษณะของการใช้เงินไม่เหมือนกัน
สังเกตจากการบ่นของเพื่อน
ส่วนเราก็พอมีพอใช้ พยายามใช้ให้เหลือมากกว่าใช้ให้ขาด
ให้คุณพ่อคุณแม่สม่ำเสมอตัวเลขคงที่ มีรายจ่ายตามปกติที่ต้องรับผิดชอบ
เช่น ค่าโทรศัพท์ ค่าอินเตอร์เนต หมอฟัน
ค่าเดินทางไปทำงานอีก สองพันกว่า…
ฟุ่มเฟือยด้วยการกินมื้อเย็น ราคามื้อละประมาณ สองถึงสามร้อย
กับเพื่อนๆเดือนละสองสามครั้ง
มีบางศุกร์หรือบางเสาร์ที่เอาเงินไปลงขวด
รูทางเข้าก็เล็กนะ แต่ดูดเงินไวจัง …
ทั้งหมดนี้ … ค่าใช้จ่ายหลักๆ ยังไม่นับช๊อปปิ๊งกับหนังสือนะ ..
ทายสิ …. จะเหลือเท่าไหร่
อย่ารู้เลยดีกว่า …..

ทำงานมาสองปีแล้ว
พอเพื่อนเริ่มพูดว่า ชีวิตมันโหดร้าย
มานั่งคิดได้ว่า อาจจะจริง
มันไม่ได้สวยงามหรือสมบูรณ์แบบไปเสียทุกอย่าง
มีด้านดีและไม่ดี คู่ๆกันไป ไม่มีใครได้สองอย่างพร้อมกัน
ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเรียนรู้และยอบรับกับมันได้แค่ไหน

ช่วงที่ผ่านมาเหมือนกันมีบางเรื่องเข้ามาสะกิดใจ
และก็ไปนั่งคุยกับรุ่นพี่คนหนึ่งที่อายุสามสิบแล้ว
พี่เค้ามากกว่าเราห้าปีได้ แต่ตลอดระยะเวลาห้าปีของพี่เค้า
มันมีเรื่องที่ผ่านมาในชีวิตเยอะ
มองง่ายๆ มันมีกราฟขึ้นลงของมันตลอด
พี่ก็บอกกับเรามาคำหนึ่งว่า
วันนี้แกมานั่งเสียใจ
ทำไมแกไม่ลองคิดว่า แกจะทำอะไรเพื่อคนที่แกรักบ้าง
แกเคยถามชั้นว่า ทำไมพี่ต้องทำงานหนัก ทำไมพี่ไม่มีเวลาไปเที่ยวพักผ่อน
เพราะพี่ใช้ชีวิตเพื่อคนอื่นไง พี่มีคนที่พี่ต้องดูแล
แค่นั้นแหละ คำตอบที่สามารถตอบคำถามในเวลาที่จิตตกได้

ปุ้มเริ่มมองเห็นแล้วว่า เพื่อนปุ้มบางคน
ที่เริ่มผ่อนบ้าน ผ่อนรถ สร้างฐานะ ช่วยพ่อแม่ทำงาน
ในขณะที่อายุเพิ่งยี่สิบหกกัน แต่เริ่มทำเพื่อตัวเองและเพื่อคนอื่นด้วย
เป็นกำลังใจให้เพื่อนๆนะ
เราเองยังหาที่ที่จะ หยุด ไม่ได้เลย
(นึกถึงเพลง หยุด หยุด ชีวิต หยุดกับคนนี้)
แต่คิดว่าคงจะต้องลากเส้นบางๆปูทางไว้คร่าวๆ …
พอถึงเวลา เราคงจะต้องดึกปีกที่แข็งแกร่งของเราเองมาบินแล้วหละ
ชีวิตมันโหดร้าย แต่คงไม่ยากเกินไปนะ ที่เราจะผ่านมันไปได้

go on
go on
go on

time

เมื่อได้ดูข่าวเกี่ยวกับการเกิดแผ่นดินไหวที่ญี่ปุ่น

ทำให้ฉันรู้สึกว่า เวลาที่หายไปกับการดูความเลื่อนไหวใน FB ดูไร้สาระสิ้นดี

ชีวิตมีค่า และต้องทำอีกเยอะเลย …

.. .. .. ..

ถ้ามีโอกาส อยากไปช่วยเหลือมากๆนะ

ไปช่วยสร้างบ้าน ปฐมพยาบาล ทำอาหาร

เหมือนตอนที่บ้านเราลำบาก ชาวต่างชาติก็ตั้งใจมาช่วยพวกเราเยอะเหมือนกัน

What are the solutions ?

How can we help ?

s k e t c h

การ s k e tc h คือ การที่เราจินตนาการ คิด ส่งมาผ่าน มือ ดินสอ

เส้น รูปภาพ

ซึ่งมันจะต่างจากการทำจากคอมพิวเตอร์ตรงที่ .. เราไม่ต้องมานั่งคิดว่า จะใช้โปรแกรมอะไร

เครื่องมืออะไร จะเริ่มขึ้นแบบไหน แต่มันเริ่มจากตรงนี้แหละ …

จากมือของเราเอง

เมื่อคุณเป็นนักออกแบบ คือการที่ตุณต้องคิดตลอดเวลา สังเกต สร้างสรรค์

ไม่ใช่แค่ เก้าโมงเช้าถึงหกโมงเย็นเท่านั้น มันคือ การคิดตลอดเวลา

ไม่ว่าคุณจะอาบน้ำ อยู่บนรถไฟฟ้า กำลังเดิน

สิ่งที่คุณจะสามารถจดบันทึกให้อยู่กับตัวได้คือ สมอง มือ ดินสอ สมุด ..  

From our heart

มองดูพวกคุณเล่นแล้วรู้สึกดี

พวกคุณเล่นมันออกมาจากความชอบ ความรักในสิ่งที่คุณทำ …

จะติดตามนะคะ

____________________________________________________

วันที่ทุกข์ใจจะมาเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น

วันที่สำคัญ คือ วันที่ฉันเข้าใจ ใจดีไม่ท้อ พอจะทานไหว … 

มันก็ไม่เท่าไหร่ ไม่ท้อ …. ใจ อีกไม่นาน สายลม ก็พัดผ่าน

N S E W

Hey!
How are you ?
How about your work?

Today I walk pass MK Restaurant.
I want to eat with you , Khun Dong , Khun Cha aim “_____”
Next time na…
Are you ready to go to Chiang mai?
I think I am certainly to go to chiang mai
when I arrive I will to meet my brother but
I think I don’t want to stay with him
Because his university so far from Amphur Muang.
(He has staied at Meajo University)
Then , I look for guesthouse to stay at Amphur Muang.
I choose this one
http://hallonimman.com/
If you go and OK
I will call to Hallo Dormtel for ask information of us.

Are you ready to open your mind ?

Ha Ha Ha ” ไอ้อ้วน “

ชั้นแค่อยากพักผ่อน เจองานหนักเหมือนกัน จะพยายามทำให้เสร็จ
แต่ชั้นอะ อยากจะลาสักวันศุกร์นะ
เพราะแอบคิดว่าไปสองวันต้องยังไม่จุใจแน่เลย
เป้าหมายอีกสองอาทิตย์ ไวนะเธอ
แต่ก็ดีนะ ชอบเวลาที่สามารถตัดสินใจอะไรได้
มันรู้สึกว่าเราได้ทำดี…
คือไม่ว่าผลตามมาจะเป็นอย่างไรก็จะช่างมัน
จะยอมรับ ..ชั้นเป็นคนแบบนี้แหละ
ขอแค่ได้ทำ พอใจแล้วเธอ

เธอจะเหนื่อยไปไหมอะ …

ลองคิดดูนะเจ้าอ้วน ทำตามใจที่เธอคิด ชั้นไม่อยากให้เธอฝืนใจนะ
เดี๋ยวจะไม่สนุกเพราะ ใจเรานี่แหละ

…… ไปชิวด้วยกันน๊า ฮ่าฮ่าๆ

เออ ชั้นพยายามกับภาษาอังกฤษ ใช้คำพูดธรรมดามากๆ ต้องหัดอีกเยอะ

ฝันดีนะเธอ
ปุ้ม

 __________________________

ข้อความทั้งหมดเป็นคำพูดจาก E-mail ที่ เพื่อนคนหนึ่ง

กำลังจะชักชวนเพื่อนคนหนึ่งออกนอกลู่นอกทาง

จริงๆเราก๋ชอบตัวเองตรงนี้ ที่ไม่ค่อยลังเล ในเรื่องที่แบบว่า นี่ ชั้นอยากทำมานานแล้วนะ

พอมีโอกาส ชั้นขอเถอะ … 

ถ้าเรื่องไหน เราคิดนาน หรือตัดสินใจนาน แสดงว่าเราคงไม่สบายใจที่จะทำมันลงไปจริงๆ

คุณเคยเจอสถานะการณ์นั้นไหม …

เพราะตอนนี้ยังพอมีเวลา ถ้ามกราคมปีหน้าไปแล้ว

จะต้องเอาเวลา ไปทำเพื่ออนาคตจริงๆแล้ว

และอาจจะต้องใช้เวลาในการณ ทบทวนตัวเองอีกครั้ง

เพื่อที่จะได้มีเป้าหมายที่ชันเจนสักทีนะ 

ปีหน้า TOEFL ibt ฉบับทุบหม้อข้าว ตีเมือง ครั้งเดียวในชีวิต

แบบหนังสือกลับบ้านแบบถอนหายใจอยู่สามรอบ

หนักจัง.. สู้นะปุ้ม

ทำได้อยู่แล้ว

อเม ริ กา อเม ริ กา อเม ริกา อเม ริ กา

 

ไร้ความรู้สึกที่ปลายแก้ม

… เพิ่งไปทำฟันมาคะ …

ชีวิตทุกวันนี้ตารางแน่นไปด้วยกิจกรรมที่ตัวเองหามา
เพราะคิดว่า เวลา มีค่ามาก .. แต่ยอมรับว่าเหนื่อยคะ
และมีบางวันที่อยากจะ หยุดพักผ่อน นอนแบบที่ไม่ต้องคิดอะไร

คือ ปุ้มจัดตารางตัวเองวันเสาร์ให้ไปเรียนเย็บเสื้อผ้าและทำ p a t t e r n
อย่างเต็มหลักสูตร ใช้เวลาทั้งวันในการเรียนคะ
เรียนมาสามวันแล้ว (สามสัปดาห์นะ สัปดาห์ละวัน)

ความรู้สึกของคนที่เรียนวันแรก ใจร้อนมาก อยากทำโน่น
อยากทำนี่ได้ … คิดว่า ทำได้ แต่จริงๆแล้วเราไม่รู้อะไรเลย
รู้สึก เอ๊ะหรือว่าจะไม่ใช่นะ เพราะหลังจากวันแรกสิ่งที่ทำ
ตอนกลับมาที่บ้าน กินข้าว อาบน้ำและทำสเกตอัพ …ฮ่าๆ

แกบ้าไปแล้ว … รักมากๆๆ กลัวมันหายไป รีบกลับมาทำบ้านของที่บ้าน
ทำจนดึก ..

ตลกดีนะ .. พอชีวิตเราได้ลองทำอะไร(อย่างจริงจัง)แล้ว
เราจะรู้ด้วยตัวเราเอง เราชอบอะไร ไม่ชอบอะไร
เรารักไหม เรารู้สึกยังไง หมกมุ่นกับมันได้มากน้อยแค่ไหน
วันนั้นตอบตัวเองได้เลย เป้าหมายที่ทำเพราะอะไร

ปุ้มประทับใจนะ .. เพราะปุ้มได้ list สิ่งที่อยากทำในชีวิตไว้สี่อย่าง
ตอนนี้ทำไปสามอย่าง … เหลืองานอดิเรกอีกหนึ่งอย่าง
ถ้าจบครบสี่เรื่องจะพอแล้ว … ชีวิตกำลังพอดีแล้ว
แค่สามอย่างที่ว่านี่ ก็รู้สึกว่าชีวิตกำลังพอดีแล้ว
ต่อๆ

ความรู้สึกของวันที่สองที่เรียน เริ่มมีลูกศิษย์อาจารย์ที่เรียนไปก่อนหน้าปุ้มแล้ว
มาหาอาจารย์ (ปุ้มเรียนคนเดียว ตัวต่อตัวคะ)
ตอนที่อาจารย์ไม่อยู่ก็แอบถามว่า เป็นยังไงบ้างคะ
พี่อยากเรียนไปทำอะไรหรอ …
….คือ ประเด็นสำคัญ พี่เค้าชมอาจารย์ว่าอาจารย์เก่งมาก
สอนทำเนียบมาก  p a t t e r n  ของอาจารย์สวยมาก

ปุ้มก็รู้สึกดีใจจัง ที่เราได้เรียนกับคนเก่งๆแบบนี้

วันนี้เป็นวันที่สามคะ …
ไปแต่เช้าเลย ก่อนแปดโมง ไปเจอพี่ผู้ชายคนหนึ่ง
เค้าบอกว่าเป็นลูกศิษย์อาจารย์มาสองปีแล้ว
เค้าขนเสื้อผ้ามาประมาณหนึ่ง ที่เค้าเลือกมาในแบบที่เค้าชอบ
เค้าบอกว่า ให้อาจารย์ช่วยผมแกะ p a t t e r n ให้หน่อย
แต่เค้าบอกว่าน้องช่วยลองเสื้อผ้าให้พี่หน่อย
วันนี้เลยได้เป็นนางแบบจำเป็นแบบที่ไม่ได้ตั้งใจ
ลองไปหลายชุด  พี่และอาจารย์ ต่างช่วยกันปรึกษา
ถกปัญหาใหญ่เลย เอานี่ลงหน่อยไหม
เอานี่ขึ้นหน่อยนะ จีบตรงนี้ใหญ่ไป
พี่ผู้ชายก็มักจะถามปุ้มว่า ใส่แล้วรู้สึกยังไง โอคไหม
ชอบไหม ถ้าน้องใส่เองน้องจะใส่ประมาณไหน
คือวันนี้โชคดีมากๆที่ไปเช้า
ไปเจอพี่ผู้ชายคนนี้ ออกแบบด้วย ขายเสื้อผ้าด้วย ที่ platinum
รู้สึกว่า เก่งจัง … พี่เค้าเป็นนักขายและเป็นคนที่มุ่งมั่นจริงๆ
เค้าสามารถยิงคำถามให้กับคนที่ใส่เสื้อผ้าได้ …

เพราะ การตั้งคำถาม คือ การหาเป้าหมายที่ชัดเจน
คือวันนี้ดีอะ พี่เค้าคุยกับปุ้มและสอนปุ้มใหญ่เลยว่า
น้องอยากทำอะไร อยากทำแบบไหน
ปุ้มก็ตอบไปว่า อยากทำใส่เองคะ เรื่องจะขายยังไม่ได้ชัดเจน
เพราะปุ้มเองคิดว่า ถ้าจะทำขาย จะทำดีๆแบบ ไม่ฉาบฉวย
ปุ้มเชื่อว่ามันควรจะมีเอกลักษณ์ที่บอกได้ว่าเนี่ย
เสื้อผ้าของเรา สไตน์เราเป็นแบบนี้ ซึ่งตอนนี้ปุ้มยังตอบคำถามตรงนี้ไม่ได้
เพราะฉะนั้นเป้าหมายแรกคือ ทำใส่เองคะ และคนที่เรารักด้วย

แต่ดีๆ ชอบ ชอบเวลาที่เราได้พาตัวเองไปอยู่ในอีกโลกหนึ่งที่เราไม่รู้จัก
มันทำให้ใจเรากว้างขึ้น ปุ้มได้อะไรหลายๆอย่างจากวันเสาร์
ได้รู้ว่ายังมีอีกชีวิตหนึ่งที่ลำบากกว่า และเราเองก็อยากจะเป็นกำลังใจให้
อยากช่วยถ้ามีอะไรพอจะช่วยได้เราจะช่วย ..อยากเป็นผู้ให้ที่ดี

เป็นวันใจเย็นประจำสัปดาห์ เป็นวันอ่อนน้อมถ่อมตน
เพราะชีวิตอาจารย์ค่อนข้างมีเรื่องที่ต้องรับผิดชอบสูง (เงิน)
คือจำเป็นสำหรับครอบครัวของเค้า
เป็นวันที่ทำให้ได้รู้สึกว่า มีอีกคนนะที่ลำบากกว่า
เค้ายังสามารถอยู่ได้ ยิ้มได้ สอนเราได้อย่างดี
อาจารย์ทำให้ปุ้มรู้สึกว่า แกอะ สบายเกินไปป่าว
ได้เงินเดือน ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรเลยนะ
ช่วยใช่ประหยัดๆหน่อย …

-ดีใจจัง- วันนี้รู้จักพี่ผู้ชายที่ผ่านอะไรมาเยอะอีกคน
แถมยังชมอาจารย์ไม่ขาดปาก ว่าอาจารย์เก่งมาก
และยังบอกอีกว่า น้องจะมีอะไรให้พี่ช่วยโทรหาได้เลย
เรื่องร้าน เรื่องผ้า ปรึกษาได้ พี่ทำมาหมดแล้ว
ขายตั้งแต่สยาม ตลาดนัด ประตูน้ำ จนที่สุดท้าย
ปรึกษาได้ …. แถมยังบอกให้อดทน มุ่งมั่น
-ใจดีจัง-

รู้สึกดีจริงๆนะคะ
ใจมันกว้างขึ้น

โชคดีที่เจอแต่คนดีๆ ต้องรีบไปทำบุญ

ว้าวุ่น

มีคนเค้าบอกว่า มนุษย์ที่จะเป็นมนุษย์สมบูรณ์แบบ
ต้องมีลักษณะที่เรียกว่า Take care of them , Take care of us .
คือมนุษย์มีช่วงเวลาที่ดูแลเอาใจใส่กันและกัน

ไม่มีอะไรหรอกคะ มีความว้าวุ้นใจเล็กน้อย
เพราะเมือยี่สิบสี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ได้ไปกินข้าวกับเพื่อนที่คุ้นเคย
ปุ้มรู้สึกมีความสุขมาก ที่ได้เป็นผู้ฟังที่ดี
และก็มีหลายเรื่องราวที่เราเองได้ทำมันตกหล่นในชีวิตไป

ไม่ได้ปฎิเสธนะว่า ไม่เสียดาย… ไม่ได้ฝืนความรู้สึก
ก็พูดไปตรงๆว่าเสียดายคะ คิดถึงเพื่อน …
ช่วงเวลาดีๆที่ทำให้พวกเรามีวันนี้

ชั้นนะ เคยฟังเรื่องที่แบบว่า ผู้หญิงคนนั้นเป็นโสด
และก็ดูเป็นคนมีเพื่อนน้อย … ทุกวันจะมีงานประจำที่ทำ …
เค้าก็จะพูดเสมอๆว่า อยู่คนเดียวสบายดี สบายใจดี ชั้นชอบอิสระนะ
ชั้นว่ามันไม่ต้องยึดติดกับใคร ..

ชั้นก็แอบนั่งฟังอยู่เงียบๆแหละ
แต่ก็คิดในใจ นี่คนธรรมดาทุกคน ใครๆก็ต้องการเพื่อนนะ
ต้องการความรักและดูแลเอาใจใส่นะ
ปุ้มว่าไม่มีใครหรอกที่ไม่ต้องการ

ใครๆก็ต้องเหงาบ้างเป็นธรรมดานะคะ
ยอมรับออกมาเลยก็ได้ว่า เหงา คนรอบข้างเค้าจะได้ชวนไปเที่ยว
พาไปกินของอร่อย อ่อนแอบ้าง
ไม่ต้องเก๊กทำเป็นเข้มแข็ง ว่าชั้นอยู่ได้ งี้
ไม่ต้องหรอกน๊า …. อ่อนแอ โวยวายกับเพื่อนบ้าง

แต่คำว่า เพื่อน ก็ต้องมีความเข้าใจนะ
เข้าใจและใจกว้างมากพอที่จะรู้จักว่าเพื่อนคนนี้เป็นแบบนี้ นิสัยแบบนี้

คุณแม่ปุ้มเคยสอนว่า เวลาเรามีเพื่อนหนะ นิสัยเป็นอย่างไร
ดี หรือไม่ดียังไง ก็รับรู้เท่านั้นพอ รับรู้นะ ไม่ต้องแสดงออก ไม่ต้องพูดไปก็ได้ว่าไม่ชอบ
เพราะรับรู้ว่า ยังไงก็เป็นเพื่อนกัน รับรู้ก็พอว่า เธอเป็นคนแบบนี้น๊า
คุณแม่พูดอีกว่า ไม่มีใครถูกใจเราหมดหรอก ….

น่ารักไหม คุณแม่

คุณแม่ของปุ้มการศึกษาไม่ได้สูงมาก แต่แม่เป็นคนจิตใจดีมาก
คุณแม่มักจะเป็นผู้ให้ที่ดีเสมอ … ไม่มีวันไหนที่ไม่ได้กินฝีมือทำกับข้าวของแม่
นับถือคุณแม่จริงๆ น๊า เรื่องทำอาหารทุกวันเนี่ย …
ไม่เคยได้ยินแม่บ่นเลย แถมยังกินอย่างอร่อยและสบายใจด้วย

ถ้ามีโอกาส………จะทำได้สักครึ่งหนึ่งของคุณแม่ไหมน๊า …

คิดถึงเพื่อน อยากไปเที่ยวกับเพื่อนคะ
แต่มีธุรทางบ้านที่ต้องทำ สำคัญมากๆ

วันนี้เลยมีความรู้สึกว่า อดเลย …อยากไปเที่ยวมาก
อดเลย … ว้าวุ่นอยู่อย่างนี้มาสักพักแล้ว

ไม่รู้จะบ่นให้ใครฟัง เฮ้อ…
อยากไปเที่ยว อยากไปเมา อยากไปฟัง พวกแกเพ้อเจ้ออีก
พากูไปสลัดหนืดบ่อยๆนะเว้ย
กูอยากกลับไปเป็นตัวเองหวะ
คิดถึงจริงๆ

stronger

ข้อความที่ผ่านมาแล้ว…
มีแต่เรื่องราวที่สับสน

และอ่อนแอ

มีเพื่อนที่ดีของฉัน

บอกฉันว่า อย่าไปเสียใจเลย

ขอบคุณนะ ..
ก็จริงแหละ มีหลายอย่างที่ชั้นยังไม่ได้ทำ ..