Archive for มิถุนายน 2009
จากหัวใจถึงใบหู
เป็นข้อความย้อนหลัง
วันย้ายพื้นที่ …
2009 05 31
สิ่งต่างๆมันก็กำลังเริ่มขึ้น
การเดินทางกลับมาอยู่บ้านที่เทพารักษ์
มันทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นแบบไม่เหงา
เพราะอย่างน้อย ฉันมีคนที่ฉันรักอยู่ด้วยทั้งสองคน
ถึงแม้ว่า .. สภาพแวดล้อมภายนอกจะดูไม่ชินหูชินตา
เพราะการมาที่นี่แต่ละครั้ง ล้วนเป็นพื้นที่ความทรงจำในวัยเด็กเสียส่วนใหญ่
จึงถูกซ่อนอยู่ในซอกหลืบต่างๆ
ทำให้วิถีของชีวิต พื้นที่ และความรู้สึกต้องปรับตัวเล็กน้อย
ห้องหรือพื้นที่เดิมที่ฉันกำลังนั่งอยู่ที่นี่
เป็นพื้นที่เดิมที่ฉันเคยอยู่และเคยนอน
เป็นไปในลักษณะขาจรพักผ่อนตากอากาศ
ไม่ใช่พื้นที่พื้นฐานทางอารมณ์ในเวลานั้น
แต่วันนี้พื้นที่นี้ได้ถูกบรรจุความทรงจำต่างๆ
และข้าวของเครื่องใช้ ซึ่งผู้ใช้หวงแหนและคุ้นเคยกับมันมาก
ก็คงไม่แปลกใจที่วันนี้ … ห้องนี้กลายเป็นพื้นที่พื้นทางอารณ์
ที่ถูกบรรจุตัวตนของฉันไว้ …
ก่อนหน้านี้ อยู่บนโลกของตัวหนังสืออย่างเงียบเชียบ
ปล่อยให้สมองที่อ่านได้สื่อสารกับจิตข้างในเพียงอย่างเดียว
ต้องสารภาพว่า เพิ่งอ่านหนังสือ รู้สึกและนึกคิด เราขาคณิตของทาดาโอะ อันโด จบ !!
โดยส่วนตัวปราบปลื้มในตัวตนของ อันโด อยู่แล้ว ..
- ต้องยอมรับว่า การหลุดพ้นนอกจากรั่วมหาวิทยาลัย
ทำให้เราได้เติบโตทางด้านภาษาความคิดมากขึ้น เพราะขณะที่ยังศึกษา
การเติบโตทางความคิดส่วนใหญ่ จะเป็นไปในลักษณะ ลูกเป็ดที่เดินตามพ่อเป็ด
การที่ลูกเป็ดจะเลือกหรือคิดหาหนทางเป็นไปในแบบไหนนั้น
ยังมีรอยเท้าของพ่อเป็ดให้ลูกเดินตามเสมอ…
แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นลูกก็เต็มใจที่จะเดินตามนะ
และอีกอย่าง กรอบของชีวิตมหาวัทยาลัย(ของผู้เขียนะคะ)
อยู่บนพื้นฐานของสิ่งแวดล้อม วิถีชีวิตด้วยเช่นกัน
ตื่นแต่เช้า ไปโรงเรียน ทานข้าว เข้าสตู กินขนมบ่ายๆ ส่งงาน พักผ่อน ทำงานหนัก นอน
วงจรจะอยู่ในลักษณะนี้ และยี่สิบสี่ชั่วโมงมีเพื่อนร่วมเดินทางไปด้วยกันตลอด …
การนั่งคิดเงียบๆ คือ คิดงานเพราะกระวนกระวายใจ กลัวเสร็จไม่ทัน …หรือคิดเงียบคือการนอน
จนวันนี้…. คิดเงียบจนเหงา … ต้องโทรหาเพื่อนๆบ้าง ไม่งั้นคงจะบ้าตาย…
และที่สำคัญออกไปข้างนอกบ่อยมากๆ…. แต่ไปคนเดียวนะ ยังชอบไปคนเดียวอยู่
หรือว่าทั้งหมดที่ผ่านมานี้ ฉันแก่ขึ้นนั่นเอง !!! –
กลับมาที่หนังสือ …
หนังสือเป็นหนึ่งบทบาทที่ทำให้เราเข้าใจในความคิดของอันโด
ซึ่งที่ผ่านมาจะทราบเพียงประวัติว่า
เขาเป็นนักใช้ชีวิต ในแง่ที่มุ่งมั่น อดทน ทำงานหนัก กระตือรือร้นและใฝ่รู้
เขาเป็นนักชกอาชีพ และหลังจากจบมัธยมปลายเขาเลือกที่สมัครงานเป็นพนักงานเขียนแบบ
และศึกษาการเขียนแบบด้วยตนเองมาตลอด …
จนปัจจุบันเขาเป็นสถาปนิกที่ไม่ได้เรียนวิชาสถาปัยกรรมจากมหาวิทยลัยใดๆ
ตั้งใจว่าจะอ่านอีกรอบ ให้ความรู้สึกหลงใหลมันเข้าเนื้อ
ซึมซับ เพราะเราจะได้มั่นคงในความฝันของตัวเองเช่นกัน
อย่าลืมไปหาอ่านกันได้นะคะ สำหรับผู้ที่สนใจ..
เราจะรู้ว่าทำไมเขาจึงเลือกใช้คอนกรีตเปลือย
เราจะรู้ว่าเขาคิดยังไงกับเรื่องแสง
Earth and Sky มาเกี่ยวข้องยังไง
และที่สำคัญ ” ปรากฏการณ์วิทยาแห่งสถาปัตยกรรม ….”
เป็นเรื่องที่ประทับใจมาก ได้อะไรติดตัวมาเยอะมาก
และควรจะนำไปใช้ .. ..
: บอกแล้วไงว่า . ” ฉัน PassioninArchitect “
จริงๆ รู้สึกดีใจมากนะคะ ที่ได้กลับมาอยู่ในรั่วของการศึกษาหาความรู้อีกครั้ง ..
แต่เป็นการศึกษาด้วยตนเอง .. ตอนนี้ถึงเวลาที่จะต้อง practice ด้วยตนเองแล้ว
ติดตามกันต่อไปว่า .. เราจะ practice อะไรกัน (เวลานี้ฝึกฝนความอดทนในการหางานอยู่)
ระหว่างนั้นจะหยิบงานสถาปัตยกรรมที่มีคุณค่ามาศึกษา…
ตอนแรก มีความลังเลอยู่ว่า จะกลับไปแก้ portfolio อีกรึเปล่า …
ยังวนเวียนอยู่กับความคิดเดิมที่ว่า Portfolio ยังไม่ดีใช่ไหม ถึงยังไม่ได้งาน
แต่คิดว่าไม่แล้วหละ ไม่อยากย่ำอยู่กับที่จริงๆ …
: ขอก้าวไปข้างหน้าแล้วกันนะ ..
: สังเกต ปรากฏการณ์วิทยาแห่งสถาปัตยกรรม
P.s. Book l : ANDO ARCHITECT, Kazukiyo Matsuba
Book ll : รู้สึกและนึกคิด เรขาคณิตของทาดาโอะ อันโด ,ชัยยศ อิษฐ์วรพันธุ์
