365 Days : 8,760 hr.

life must go on

091124 พฤศจิกายน 23, 2009

ห่างหายจากคุณไปนานเลยนะ
ปุ้มต้องบอกตามตรงว่า
บางทีก็แอบไปขีดเขียนข้อความลงสมุดจดบ้างเป็นครั้งคราว
เหตุผลที่สำคัญ คือ ปุ้มเองจะสามารถจดหรือเขียนเวลาไหนก็ได้
ข้อสอง ไม่อยากให้ลายมือที่มีต้องหายไป
ช่วงสอบหรือติว กส รู้สึกได้เลยว่ามือขาดการหัดเขียน
เราคงจะใช้เครื่องจักรกันมากเกินไป ดินสอไม้ ยางลบ กบเหลาดินสอ
อาจจะเป็นสิ่งที่หายากลงไปทุกที…

แต่ทุกครั้งที่เขียนหรือบันทึกบางเรื่องลงในสมุดจด
ก็ทำให้รู้สึกดี เพราะเรื่องบางเรื่องตัวอักษรที่ผ่านเครื่องพิมพ์
ก็ไม่สามารถเล่าถึงหรือกล่าวระบายได้ดีไปกว่าลายเส้นที่ผ่านประสาทสัมผัส
คงสรู้สึกดีไม่น้อย แต่เหตุผลที่ไม่ชอบเขียนลงสมุด
เพราะ คนที่บังเอิญมาเปิดอ่านหรือเห็นแล้วจงใจอ่านนี่สิ
ทำให้เสียความรู้สึกหรือขาความไว้วางใจกันเลยทีเดียว

ช่วงนี้ วันที่ 24 พฤศจิกายน อากาศเริ่มเย็นลงทีละนิดแล้ว
มีแต่คนแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับอากาศเป็นทิวแถวว่า อากาศดี
ไม่ปฎิเสธคะ ฤดูแห่งความขี้เกียจ และง่วงหนาวหาวนอน
แต่ในทางกลับกันเป็นฤดูที่ทำให้คนบางคนเหงาได้จับใจเช่นกัน
(เขียนเพราะเพื่อนข้างๆตัวบ่นว่า อยากมีเมีย ไม่อยากมีแฟนนะ
ย้ำว่า เพื่อนอยากมีเมีย …)
สำหรับปุ้มนะหรอ อากาศแบบนี้อยากจะไปท่องเที่ยวถ่ายรูปที่สุด
กลางคืนอยากจะปิดไฟที่บ้านให้มืดสนิทและนั่งมองดวงจันทร์ให้ทะลุถึงเนปจูนไปเลย
ปีใหม่ปีนี้คงกลับบ้านที่สุโขทัยอีกเช่นเคย ปุ้มดีใจนะ ที่ได้กลับบ้าน
เพราะรู้สึกตัวว่าเราอยู่กับความวุ่นวายมากเกินไปแล้ว
อยากพักให้ประสาทสัมผัสได้รับรู้ธรรมชาติและโลกด้านอื่นๆบ้าง ..

ปีใหม่กิจกรรมที่บ้านของปุ้มทำทุกปีคือ
คุณแม่จะจุดเทียนเวลาเที่ยงคืนของวันที่สามสิบเอ็ดธันวาคมรอบบ้าน เยอะมาก
จนไม่จำเป็นที่เราจะต้องใช้แสงสว่างจากขั้วประจุไฟฟ้าอีก
ที่สำคัญบ้านของปุ้มอยู่ไม่ห่างจากวัดประจำเมืองมาก
จะได้ยินเสียงของพระสวดมนตร์ตอนเวลาเที่ยงคืน
เพื่ออวยพรและต้อนรับวันปีใหม่ ….

แอบคิดในใจถึงแม้จะเป็นประเพณีธรรมดา …
แต่ก็.. ให้ความรู้สึกที่ดีนะ ..

โตมาจนปัจจุบันนี้ เรื่องบางเรื่องลูกต้องขอบพระคุณคุณแม่มาก
ที่เป็นตัวอย่างที่ดีและไม่ดีในบางเรื่อง
ให้เราได้มองเห็นและอธิบายให้เข้าใจ
(ต้องยอมรับนะว่ามนุษย์ทุกคนไม่สมบูรณ์และต่างก็เว้าแหว่ง)

แต่มองในทางกลับกัน
ปีใหม่สักปีนึง ปุ้มอาจจะอยากอยู่กรุงเทพบ้าง
คงจะให้ความรู้สึกอีกแบบหนึ่ง
สงสัยต้องชวนคุณแม่มาเที่ยวซะแล้ว.. ลองดูปีหน้านะ

ปีใหม่แล้ว เรื่องที่ตั้งใจอะไรไว้
ทำไปบ้างแล้วหรือยัง
มีอะไรที่ทำไม่ได้บ้าง

ที่สำคัญต้องวางแผนแล้วหละว่าจะทำอะไร
ปุ้มมีบางเรื่องที่คิดอยู่เหมือนกันว่าควรจะทำดีไหม ..
แต่คิดว่าจะทำนะ เพราะหลังปีใหม่เราจะได้ไม่ต้องไปคิดอะไรถึงมันอีก
เราจะค่อยๆตัดเรื่องในสมองออกไปทีละเรื่อง
ซึ่งก็ควรจะต้องทำให้ได้..

Takecare

 

 

place : non-place พฤศจิกายน 22, 2009

Filed under: ความทรงจำ — lq19 @ 12:16 pm

suvanabhumi airport

suvanabhumi airport  2

Changi Airport

Photobucket

Terminal Hub 3

Photobucket

Esplanade skin

in fact

รูปดูจะใหญ่โตไปจริงๆ

รู้ว่าไม่ง่ายนะ เราจึงเหลือที่ว่างไว้ให้    คิด

 

ความสงบ ตุลาคม 4, 2009

cha am 0210

 

 

 

 

 

 

 

 bb

 

 

 

 

 

ไม่แปลกใจเลยนะ

ทำไมคนส่วนใหญ่ถึงรักหัวหิน

ตอนนี้ก็ตกหลุมรักเเหมือนกัน

หกโมงเช้า ที่ชาดหาดชะอำ-หัวหิน

…………………………………

เดือนนี้ต้องจัดการชีวิตตัวเองหลายเรื่องนะ ..
รักษาตัวเองดีๆนะ เรารู้ว่าเธอเหนื่อย
เราก็จะรักษาจิตใจของตนเองเช่นกัน
ให้มั่นคงและเข้มแข็งอยู่เสมอ
การที่จะสามารถรับผิดชอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ได้ดี มันไม่ยากเลย

มีจักรเย็บผ้าอยู่ตรงหน้า หนังสือติว กส อยู่ข้างๆ
มีหนังที่ซื้อมาแล้วยังไม่ได้ดู
หนังสือที่ซื้อมายังไม่ได้อ่าน
jame joyce : The dead
อังตวน เดอ แซงแต๊กซูเป : เที่ยวบินกลางคืน
เพิ่งอ่าน the catcher in the rye จบ …

คำตอบอยู่ที่ไหนละจ้ะ …

 

ภาพประกอบ สิงหาคม 20, 2009

congrate 2

 

อาทิตย์ 00.10 พฤษภาคม 16, 2009

Filed under: ความทรงจำ, เรื่อยๆ — lq19 @ 5:12 pm

สวัสดีวันอาทิตย์
เราเคยพบกันมานานเท่าไหร่แล้ว เธอวนไปวนมาแบบนี้ไม่เบื่อบ้างหรอ
เธอไม่เคยหยุดพักเลยสักวัน ..
เธอเหนื่อยหรือท้อบ้างไหม ..
แล้วคิดถึงวันเสาร์หรือเปล่า
ไม่หรอกจ้ะ … เพราะเดี๋ยวเราก็เจอกันใหม่
เ ร า เ ดิ น หั น ห ลั ง ใ ห้ กั น . .  . . . . . . . .  . . . . .
โ ด ย ที่ ไ ม่ รู้ ว่ า เ ร า จ ะ เ จ อ กั น อี ก เ มื่ อ ไ ห ร่

ไม้สดเมื่อวานของเรา…

 

ผลประโยชน์ทางจิตใจ พฤษภาคม 8, 2009

Filed under: ความทรงจำ, สุดๆ — lq19 @ 5:35 pm

หลายเรื่องที่ผ่านมาช่วงนี้บางทีก็รู้สีกดีบ้าง ไม่ดีบ้าง
เป็นเรื่องของคนธรรมดาในแต่ละวัน
ต่างคนต่างพบเจอในลักษณะที่แตกต่างกัน

เรารู้แค่เพียงว่า รู้ึสึกยังไง ดีหรือไม่ดี
เมื่อวานมีพี่ทีมงานใจดีในนิตยสารเล่มหนึ่งถามว่า

” ไม่เสียดายหรอ เรียนมาก็หนักเป็นสถาปนิก แล้วมาเลือกที่นี่..”
ก็ตอบกลับไปตามตรงว่า ” จริงๆก็ไม่ได้เสียดายคะ เพราะยังไงก็ยังเป็นสถาปนิกอยู่
(หมายถึงมีใบ กส. หนะคะ) วิชาความรู้มันคือสิ่งที่ติดตัว
จะพูดว่าเสียดายคงยังไม่ใช่ พูดว่าได้ลองทำก็ดีคะ
แต่คำว่า ลองทำนี่คือ จริงจังนะคะ ก็จริงจังในทุกๆเรื่อง
และการมาที่นี่ก็คือโอกาส …  “

” ทำไมถึงมาสมัครทางด้านนี้ ..”
ก้ตอบไปตรงๆว่า … ” ชอบอ่านหนังสือคะ
อืม….ต้องยอมรับว่าตอนนี้เศรษฐกิจไม่ดีคะ ก็ได้พยายามลอง
สมัครไปหลายๆที่แต่เงียบมาก… (เงียบมากจริงๆ)
และก็บังเอิญเจอใน website เห็นว่าต้องการคนพอดี
คุณสมบัติก็คิดว่าทำได้ มีความสามารถ ..ก็ลองดู “
(ในความเป็นจริงอยากจะบอกไปว่า
อยู่ดีๆ ฉันก็นึกถึงหนังสือเล่มนี้ขึ้นมา …เคยเป็นแบบนั้นหรือเปล่า )

ถามโน่นนี่เรื่อยเปื่อยต่อไปอย่างเช่น
ตอนเรียนชอบทำอะไร  ..ก็บอกไปว่า รีสอร์ท บ้าน
คำถามที่สุดแสนจะโดนใจเล่นเอา สับสน งงงวย จะตอบแบบในใจคิดก็หนะ
จริงจังมาก สุดท้ายก็ เระ เระ เระ เระ
เพราะคิดมากและตอบไม่ตรงคำถาม

ทีมงานใจดีเค้าถามว่า .. ” คิดว่าตัวเองเก่งไหมเป็นสถาปนิก ….”
ตอบอะไรไม่รู้ พูดจริงๆว่าจำไม่ได้เลย … งงมาก
แต่รู้ว่าใจตัวเองมีคำถามที่กวนๆ อยากถามกลับไปว่า
” แล้วเอาอะไรมาวัดว่าเก่ง ไม่เก่ง สวยไม่สวย ถูกใจไม่ถูกใจ “
การที่จะพูดออกไปตามความรู้สึกจริงๆ คงไม่ดีนัก..

รู้อย่างเดียวเจอคำถามนี้เป็นคำถามสุดท้ายที่ งงไปเลย ..

เป็นคุณจะตอบยังไงดีหละ .. ?

คำตอบตอนนั้นมีภาพในไขมันสมองซีกขวาที่จินตนาการว่า
ตัวชี้วัดตนเองว่าเก่งไม่เก่ง ดีไม่ดี สวยไม่สวย นั่นคือ ..การที่
ฉันได้เห็นเป็นครอบครัว ที่เห็นบ้านที่เราออกแบบแล้วเค้ายิ้มอย่างมีความสุข
ให้ครอบครัวนั้นรู้สึกว่า ใช่ นี่แหละบ้านในฝันของเรา
ให้ครอบครัวนั้นได้รู้สึกดีๆ กับสิ่งดีๆที่เราได้หยืบยื่นเสนอแนวความคิดออกไป
” รอยยิ้ม หรือ ความพึงพอใจตรงนั้นมากกว่าคะ ” ที่คือคำตอบที่แท้จริงอยู่ในใจ

เฮ้อ… นอกจากรู้สึกตัวได้ว่า ตอบไม่ตรงคำถามแล้ว ..
และเดินออกมาจากสถานที่นั้นอย่าง งง
(กูทำอะไรลงไปหว้า..)
ตอบตรงไปไหม .. ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกตัวเองเกินไปรึเปล่า
เฮ้อ…. สุดท้าย คิดมานานจนเปลี่ยนสถานที่พักใจแล้ว
ยังงงกับตัวเองอีก

โทรกลับไปหาทีมงานใจดีนั้นอีก …
ขอสายโทรศัพท์ถึงคุณพี่ที่ยิงเครื่องหมาย Question mark ปักลงอก

และก็บอกไป…
รบกวนคุณพี่หรือเปล่าคะ
ต้องขอโทษพี่นะคะ ที่รบกวน
พอดีหนูอยากจะบอกแค่เพียงว่า
” สรุปแล้วยังไงหนูก็อยากทำนะคะ “
คุณพี่ก็ตอบกลับมาว่า ” คะ ยังไงก็ขอให้โชคดีนะคะ ….”

มานั่งคิดต่ออีก กุทำอะไรลงไปอีกเนี่ย …
โอ๊ยจะบ้าตาย… เพ้อเจ้อที่สุด

กลับมาที่ห้องอีก ของในกระเป๋าหายไปหนึ่งชิ้น
เอาแล้วสิ … ดันลืมหนังสือรุ่นซึ่งถือว่าเป็นหนึ่งใน portfolio ไว้ที่นั่นอีก
ฮือๆ…. อยากจะบ้าตาย…. ต้้องแบกหน้าตาละห้อยกลับไปรบกวนเค้าอีกใช่ไหมเนี่ย..

เฮ้อ… ทำตัวไดเพ้อเจ้อจริงๆ

แบบนี้เสมอเลย
วันไหนที่ตั้งใจมากๆจะเป็นวันธรรมดา เป็นขั้นเป็นตอน
วันไหนที่ตื่นสาย ไปช้า รู้สึกข้างในว่า โอ๊ยข ีเกียจนิดๆ
แต่ก็ต้องไป เพราะจะได้ไปเสียเวลาและโอกาส …
ดันจะต้องเจอประสบการณ์ในการพูดจาใช้เวลานาน
ซึ่งไม่ได้เตรียมตัว .. จะงงๆ …

วันนี้ผ่านมาแล้วเพิ่งทำใจได้คะ ก็รู้สึกดีที่อย่าน้อยก็ได้ทำได้บอก
ไม่ได้โกหก ทำร้ายความรู้สึกตัวเอง
ถ้ามองดีๆ จะรู้ว่า ตัวเองรู้สึกอย่างไร จากคำถามที่เค้าถามมา…
และผลกระทบที่มีต่อความรู้สึกข้างในจริงๆ

ใสๆ ไม่ได้ผ่านการคัดสรรค์หรือเตรียมตัว .. มีแต่ความรู้สึกที่แท้จริงๆ

บางทีก็ดูโง่เง่าและไม่ดีบ้างในสายตาคนอื่น
เพราะมันไม่ได้เกิดผลประโยชน์ที่ดีต่อตนเองเลย
ปุ้มก็รู้สึกคะ … ทำไมตอบคำถามได้โง่เง่าเช่นนี้

แต่วันนี้ก็รู้สึกดี… เพราะมันก็คือประสบการณ์ที่ดี

ขอบคุณนะคะ นิตยสารอะเดย์

ที่สำคัญ ถ้าได้ทำนี่ตลกสุดๆ .. พี่เค้าคงอยากได้คนที่มีใจรักด้านนี้มากกว่ามั้ง
คำว่า “ลอง” คงไม่ดีนะ.. อยากน้อยฉันก็ได้วิ่งเข้าหาโอกาสแล้วนี่หน่า
อย่าคิดมาก… อิอิ
แต่ ถ้าได้ก็ดี เพราะฉันก็อยากทำคะ เพราะชอบอ่านหนังสือ …

 

วันที่สอง เมษายน 1, 2009

Filed under: ความทรงจำ, สุดๆ — lq19 @ 2:24 am

จะพยายามออกตามหาต่อไป

ถึงแม้จะร้อนแค่ไหน บางเวลาฝนตกลงมาอย่างไม่ได้จงใจ

เดิน … เดิน … ทำ

เหนื่อย พักกินน้ำ

อยากล้างหน้า ก็ใช้ทิชชู่เช็ดแทน

ก็เป็นหนึ่งความตั้งใจของการก้าวเดิน

หนูจะอดทน …

นันคือ วันแรก

วันที่สอง … ไม่มีคำว่า ทำไม่ได้ ในพจนานุกรมของฉัน

ฉันทำได้ …. ไปแล้วคะ

 

เช้า เช้า มีนาคม 21, 2009

นอนตั้งแต่หัวค่ำ ตื่นสายมาก นาฬิกาปลุกแล้ว แต่ยังไม่ยอมตื่น

ลืมตาขึ้นมา…. อืมๆ ตื่นดีกว่า

ขอบคุณนะ ที่วันนี้เราได้หลับเต็มอิ่ม และสดใส ใบหน้าเปล่งปลั่งซะจะปริ

ฉันมีความสุข … ^^  สิ่งดีๆ กำลังจะมา

                 

                                                                           something past

Photobucket

Photobucket

Photobucket

 

หนังสือที่หัวเตียง มีนาคม 18, 2009

Filed under: ความทรงจำ, เรื่อยๆ — lq19 @ 3:45 pm

สำหรับลมหายใจที่ล่องลอย
และน้ำเสียงในตัวหนังสือ

นกโผบินมานอนคอยบนกิ่งอากาศ
ปลาห่มน้ำไม่มีต้นไม้ไม่สะอื้น
ปลีหินร่ำไห้โดนเมล็ดฝนชำเรา

‘รงค์ วงษ์สวรรค์
สวนทูนอิน กันยายน 2544

                        ( คำอุทิศ )

สำหรับฉัน คุณยังหายใจได้อย่างแข็งแรง
และผสมปนเปในความรู้สึก
กับตัวอักษรที่ประกอบเป็นคำ กลุ่มคำ ประโยค ไม่เป็นประโยค
แต่มีความหมาย…….

คุณยังหายใจรดหัวเตียงฉันเป็นประจำและก่อนนอน

 

ปัจจุบันขณะ กุมภาพันธ์ 7, 2009

Filed under: ความทรงจำ, เรื่อยๆ — lq19 @ 9:48 am

studio

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

การขี่คอพ่อตอนเป็นเด็ก คือ ต้นทุนของชีวิตที่งดงาม