Archive for the ‘ความทรงจำ’ Category
ความสงบ
ไม่แปลกใจเลยนะ
ทำไมคนส่วนใหญ่ถึงรักหัวหิน
ตอนนี้ก็ตกหลุมรักเเหมือนกัน
หกโมงเช้า ที่ชาดหาดชะอำ-หัวหิน
…………………………………
เดือนนี้ต้องจัดการชีวิตตัวเองหลายเรื่องนะ ..
รักษาตัวเองดีๆนะ เรารู้ว่าเธอเหนื่อย
เราก็จะรักษาจิตใจของตนเองเช่นกัน
ให้มั่นคงและเข้มแข็งอยู่เสมอ
การที่จะสามารถรับผิดชอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ได้ดี มันไม่ยากเลย
มีจักรเย็บผ้าอยู่ตรงหน้า หนังสือติว กส อยู่ข้างๆ
มีหนังที่ซื้อมาแล้วยังไม่ได้ดู
หนังสือที่ซื้อมายังไม่ได้อ่าน
jame joyce : The dead
อังตวน เดอ แซงแต๊กซูเป : เที่ยวบินกลางคืน
เพิ่งอ่าน the catcher in the rye จบ …
คำตอบอยู่ที่ไหนละจ้ะ …
ภาพประกอบ
อาทิตย์ 00.10
สวัสดีวันอาทิตย์
เราเคยพบกันมานานเท่าไหร่แล้ว เธอวนไปวนมาแบบนี้ไม่เบื่อบ้างหรอ
เธอไม่เคยหยุดพักเลยสักวัน ..
เธอเหนื่อยหรือท้อบ้างไหม ..
แล้วคิดถึงวันเสาร์หรือเปล่า
ไม่หรอกจ้ะ … เพราะเดี๋ยวเราก็เจอกันใหม่
เ ร า เ ดิ น หั น ห ลั ง ใ ห้ กั น . . . . . . . . . . . . . . .
โ ด ย ที่ ไ ม่ รู้ ว่ า เ ร า จ ะ เ จ อ กั น อี ก เ มื่ อ ไ ห ร่
ไม้สดเมื่อวานของเรา…
ผลประโยชน์ทางจิตใจ
หลายเรื่องที่ผ่านมาช่วงนี้บางทีก็รู้สีกดีบ้าง ไม่ดีบ้าง
เป็นเรื่องของคนธรรมดาในแต่ละวัน
ต่างคนต่างพบเจอในลักษณะที่แตกต่างกัน
เรารู้แค่เพียงว่า รู้ึสึกยังไง ดีหรือไม่ดี
เมื่อวานมีพี่ทีมงานใจดีในนิตยสารเล่มหนึ่งถามว่า
” ไม่เสียดายหรอ เรียนมาก็หนักเป็นสถาปนิก แล้วมาเลือกที่นี่..”
ก็ตอบกลับไปตามตรงว่า ” จริงๆก็ไม่ได้เสียดายคะ เพราะยังไงก็ยังเป็นสถาปนิกอยู่
(หมายถึงมีใบ กส. หนะคะ) วิชาความรู้มันคือสิ่งที่ติดตัว
จะพูดว่าเสียดายคงยังไม่ใช่ พูดว่าได้ลองทำก็ดีคะ
แต่คำว่า ลองทำนี่คือ จริงจังนะคะ ก็จริงจังในทุกๆเรื่อง
และการมาที่นี่ก็คือโอกาส … “
” ทำไมถึงมาสมัครทางด้านนี้ ..”
ก้ตอบไปตรงๆว่า … ” ชอบอ่านหนังสือคะ
อืม….ต้องยอมรับว่าตอนนี้เศรษฐกิจไม่ดีคะ ก็ได้พยายามลอง
สมัครไปหลายๆที่แต่เงียบมาก… (เงียบมากจริงๆ)
และก็บังเอิญเจอใน website เห็นว่าต้องการคนพอดี
คุณสมบัติก็คิดว่าทำได้ มีความสามารถ ..ก็ลองดู “
(ในความเป็นจริงอยากจะบอกไปว่า
อยู่ดีๆ ฉันก็นึกถึงหนังสือเล่มนี้ขึ้นมา …เคยเป็นแบบนั้นหรือเปล่า )
ถามโน่นนี่เรื่อยเปื่อยต่อไปอย่างเช่น
ตอนเรียนชอบทำอะไร ..ก็บอกไปว่า รีสอร์ท บ้าน
คำถามที่สุดแสนจะโดนใจเล่นเอา สับสน งงงวย จะตอบแบบในใจคิดก็หนะ
จริงจังมาก สุดท้ายก็ เระ เระ เระ เระ
เพราะคิดมากและตอบไม่ตรงคำถาม
ทีมงานใจดีเค้าถามว่า .. ” คิดว่าตัวเองเก่งไหมเป็นสถาปนิก ….”
ตอบอะไรไม่รู้ พูดจริงๆว่าจำไม่ได้เลย … งงมาก
แต่รู้ว่าใจตัวเองมีคำถามที่กวนๆ อยากถามกลับไปว่า
” แล้วเอาอะไรมาวัดว่าเก่ง ไม่เก่ง สวยไม่สวย ถูกใจไม่ถูกใจ “
การที่จะพูดออกไปตามความรู้สึกจริงๆ คงไม่ดีนัก..
รู้อย่างเดียวเจอคำถามนี้เป็นคำถามสุดท้ายที่ งงไปเลย ..
เป็นคุณจะตอบยังไงดีหละ .. ?
คำตอบตอนนั้นมีภาพในไขมันสมองซีกขวาที่จินตนาการว่า
ตัวชี้วัดตนเองว่าเก่งไม่เก่ง ดีไม่ดี สวยไม่สวย นั่นคือ ..การที่
ฉันได้เห็นเป็นครอบครัว ที่เห็นบ้านที่เราออกแบบแล้วเค้ายิ้มอย่างมีความสุข
ให้ครอบครัวนั้นรู้สึกว่า ใช่ นี่แหละบ้านในฝันของเรา
ให้ครอบครัวนั้นได้รู้สึกดีๆ กับสิ่งดีๆที่เราได้หยืบยื่นเสนอแนวความคิดออกไป
” รอยยิ้ม หรือ ความพึงพอใจตรงนั้นมากกว่าคะ ” ที่คือคำตอบที่แท้จริงอยู่ในใจ
เฮ้อ… นอกจากรู้สึกตัวได้ว่า ตอบไม่ตรงคำถามแล้ว ..
และเดินออกมาจากสถานที่นั้นอย่าง งง
(กูทำอะไรลงไปหว้า..)
ตอบตรงไปไหม .. ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกตัวเองเกินไปรึเปล่า
เฮ้อ…. สุดท้าย คิดมานานจนเปลี่ยนสถานที่พักใจแล้ว
ยังงงกับตัวเองอีก
โทรกลับไปหาทีมงานใจดีนั้นอีก …
ขอสายโทรศัพท์ถึงคุณพี่ที่ยิงเครื่องหมาย Question mark ปักลงอก
และก็บอกไป…
รบกวนคุณพี่หรือเปล่าคะ
ต้องขอโทษพี่นะคะ ที่รบกวน
พอดีหนูอยากจะบอกแค่เพียงว่า
” สรุปแล้วยังไงหนูก็อยากทำนะคะ “
คุณพี่ก็ตอบกลับมาว่า ” คะ ยังไงก็ขอให้โชคดีนะคะ ….”
มานั่งคิดต่ออีก กุทำอะไรลงไปอีกเนี่ย …
โอ๊ยจะบ้าตาย… เพ้อเจ้อที่สุด
กลับมาที่ห้องอีก ของในกระเป๋าหายไปหนึ่งชิ้น
เอาแล้วสิ … ดันลืมหนังสือรุ่นซึ่งถือว่าเป็นหนึ่งใน portfolio ไว้ที่นั่นอีก
ฮือๆ…. อยากจะบ้าตาย…. ต้้องแบกหน้าตาละห้อยกลับไปรบกวนเค้าอีกใช่ไหมเนี่ย..
เฮ้อ… ทำตัวไดเพ้อเจ้อจริงๆ
แบบนี้เสมอเลย
วันไหนที่ตั้งใจมากๆจะเป็นวันธรรมดา เป็นขั้นเป็นตอน
วันไหนที่ตื่นสาย ไปช้า รู้สึกข้างในว่า โอ๊ยข ีเกียจนิดๆ
แต่ก็ต้องไป เพราะจะได้ไปเสียเวลาและโอกาส …
ดันจะต้องเจอประสบการณ์ในการพูดจาใช้เวลานาน
ซึ่งไม่ได้เตรียมตัว .. จะงงๆ …
วันนี้ผ่านมาแล้วเพิ่งทำใจได้คะ ก็รู้สึกดีที่อย่าน้อยก็ได้ทำได้บอก
ไม่ได้โกหก ทำร้ายความรู้สึกตัวเอง
ถ้ามองดีๆ จะรู้ว่า ตัวเองรู้สึกอย่างไร จากคำถามที่เค้าถามมา…
และผลกระทบที่มีต่อความรู้สึกข้างในจริงๆ
ใสๆ ไม่ได้ผ่านการคัดสรรค์หรือเตรียมตัว .. มีแต่ความรู้สึกที่แท้จริงๆ
บางทีก็ดูโง่เง่าและไม่ดีบ้างในสายตาคนอื่น
เพราะมันไม่ได้เกิดผลประโยชน์ที่ดีต่อตนเองเลย
ปุ้มก็รู้สึกคะ … ทำไมตอบคำถามได้โง่เง่าเช่นนี้
แต่วันนี้ก็รู้สึกดี… เพราะมันก็คือประสบการณ์ที่ดี
ขอบคุณนะคะ นิตยสารอะเดย์
ที่สำคัญ ถ้าได้ทำนี่ตลกสุดๆ .. พี่เค้าคงอยากได้คนที่มีใจรักด้านนี้มากกว่ามั้ง
คำว่า “ลอง” คงไม่ดีนะ.. อยากน้อยฉันก็ได้วิ่งเข้าหาโอกาสแล้วนี่หน่า
อย่าคิดมาก… อิอิ
แต่ ถ้าได้ก็ดี เพราะฉันก็อยากทำคะ เพราะชอบอ่านหนังสือ …
วันที่สอง
จะพยายามออกตามหาต่อไป
ถึงแม้จะร้อนแค่ไหน บางเวลาฝนตกลงมาอย่างไม่ได้จงใจ
เดิน … เดิน … ทำ
เหนื่อย พักกินน้ำ
อยากล้างหน้า ก็ใช้ทิชชู่เช็ดแทน
ก็เป็นหนึ่งความตั้งใจของการก้าวเดิน
หนูจะอดทน …
นันคือ วันแรก
วันที่สอง … ไม่มีคำว่า ทำไม่ได้ ในพจนานุกรมของฉัน
ฉันทำได้ …. ไปแล้วคะ
เช้า เช้า
นอนตั้งแต่หัวค่ำ ตื่นสายมาก นาฬิกาปลุกแล้ว แต่ยังไม่ยอมตื่น
ลืมตาขึ้นมา…. อืมๆ ตื่นดีกว่า
ขอบคุณนะ ที่วันนี้เราได้หลับเต็มอิ่ม และสดใส ใบหน้าเปล่งปลั่งซะจะปริ
ฉันมีความสุข … ^^ สิ่งดีๆ กำลังจะมา
something past
หนังสือที่หัวเตียง
สำหรับลมหายใจที่ล่องลอย
และน้ำเสียงในตัวหนังสือ
นกโผบินมานอนคอยบนกิ่งอากาศ
ปลาห่มน้ำไม่มีต้นไม้ไม่สะอื้น
ปลีหินร่ำไห้โดนเมล็ดฝนชำเรา
‘รงค์ วงษ์สวรรค์
สวนทูนอิน กันยายน 2544
( คำอุทิศ )
สำหรับฉัน คุณยังหายใจได้อย่างแข็งแรง
และผสมปนเปในความรู้สึก
กับตัวอักษรที่ประกอบเป็นคำ กลุ่มคำ ประโยค ไม่เป็นประโยค
แต่มีความหมาย…….
คุณยังหายใจรดหัวเตียงฉันเป็นประจำและก่อนนอน
ปัจจุบันขณะ
การขี่คอพ่อตอนเป็นเด็ก คือ ต้นทุนของชีวิตที่งดงาม
ทำ ทำ และทำ
อย่างน้อยเราก็ได้พยายามอย่างเต็มที่แล้ว
23
เรื่องที่หนึ่ง
วันนี้ฉันเก็บสิ่งของต่างๆ
มีทั้งนำกลับมาเรียงและจัดวางใหม่ให้เข้าร่องเข้ารอย
ตามกาลเวลาและการใช้งาน
เหมือนกับว่ากำลังนั่ง time machine กลับไปยังเรื่องราวในอดีตอีกครั้ง
ฉันมักจะทำสิ่งของต่างๆ ใช้เองประจำ ตั้งแต่ สมุดจด กระเป๋าดินสอ
ของต่างๆ ที่ให้เพื่อน ในวันปัจฉิมนิเทศ
จริงๆแล้วฉันอาจจะมีความถนัดทางด้านนี้มากกว่าก็ได้
ตอนนี้สถานะทางการเรียนการศึกษา ถึงเวลาที่ต้องเรียกว่า ” ใกล้ถึงเส้นตายเต็มที่ “
ฉันมีเวลาอีก 23 วันสำหรับประดิษฐ์ประดอย และใส่ใจลงไปในรายละเอียด
เวลานี้คำว่า ถูกหรือผิด อาจจะเป็นเรื่องราวลำดับที่สอง ของการศึกษา
แต่การใส่ใจและลงมือทำต่างหาก นั่นคือ สิ่งสำคัญ
ฉันมีความซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของตนเองดี
ฉันรับรู้ได้ว่า จริงๆแล้ว ฉันเท่านั้นที่รู้ว่า ใจของฉันคิดอะไรอยู่ …
Mariana Trech คือร่องน้ำที่ลึกที่สุดใน มหาสมุทรแปซิฟิก ..Depth = 6.77 Miles
แต่ขอโทษคุณมาเรียนา คุณคงลึกสู้มนุษย์ทุกคนในโลกนี้ได้
……………………………………………………………………………
เรื่องที่สอง ….
ทิชชู่ ในห้องหมดมาสองวัน
ฉันเริ่มคิดว่า คนสมัยก่อนอยู่กันยังไงฟร่ะ ไม่มีทิชชู่
ฉันคิดต่อว่า … เออ ไม่ซื้อทิชชู่มาใช้ เราต้องทำอะไรบ้าง
คือ อย่ากินขนมหก .. หรือทำน้ำหกเป็นหยด …
เป็นเรื่องที่ต้องระวัง แม้แต่จุดเล็กๆน้อยๆ
ฉันก็ห้ามกินมาม่ากระเด็น ถึงแม้อยากจะซู๊ดดดด … ให้มันสะใจก็ตาม
เฮอะๆ ….. นี่ ฉันก็ระวังแล้วน๊า….
หนึ่งหยด สองหยด สามหยด
โน่นหยด นี่หยด
ผู้ขี้ริ้วผืนเล็ก ถูกทำหน้าที่แทนกระดาษประดิษฐ์
* ucking man !!!
ขี้เกียจซักผ้าขี้ริ้ว
ไปซื้อแกมาก็ได้ฟร่ะ ไอ้คุณทิชชู่ …
………………………………………………………………………………………
เรื่องที่สาม
วันนี้ฉันต้องออกไป supermaket เพื่อไปซื้อของมาจัดสังฆฑาน
เป็นเรื่องราวของฉันที่วันเกิดจะต้องไปถวายสังฆทานที่วัดกับผู้ปกครองทั้งสองของฉัน
ทุกครั้งฉันจะซื้อสำเร็จ หีบห่อบรรจุในกระถังสีเหลือง
แต่วันนี้ฉันตั้งใจจะทำเองทุกอย่าง ตั้งแต่ซื้อของจนกระทั้งห่อพลาสติกสีเหลืองเอง
ตอนเด็กๆ ฉันต้องช่วยแม่ของฉันจัดเป็นประจำ
ตามวันเวลาของเทศกาลทางพระพุทธศาสนาในแต่ละปี
ฉันมีหน้าที่จับจีบไว้ให้คงที่และส่วนแม่ต้องเอาริบบิ้นสีเหลืองมามัดให้สวยงาม
หน้าที่มีแค่นี้แหละคะ
แต่ต้องอยู่จนกว่าจะครบเก้าอัน …
ในชีวิต ฉันต้องขอบพระคุณผู้ปกครองทุกคนในครอบครัวของฉัน
ที่อบรมเลี้ยงดูฉันมาอย่างดี ให้เป็นคนที่ดีระดับหนึ่งนะคะ ^^
อีกประมาณหนึ่งวัน ยี่สิบสี่ปีที่แล้ว
แม่ของฉันคงจะตกใจที่ถุงน้ำคร่ำแตก
และพ่อต้องตกใจพาแม่ไปที่ โรงพยาบาลจุฬาฯ
(งงจริงๆ ไปทำอะไรกันแถวนั้นน๊า ทั้งๆ ที่ไกลบ้านเหลือเกิน )
คุณหมอบอกว่า ให้ผ่าเด็กคนนี้ออก ตอนอายุครรภ์เจ็ดเดือน
สุดท้าย โตมา เพื่อนมาล้อกับฉันว่า ว๊าย..เด็กเจ็ดเดือน 555 ….
ฉันรักครอบครัวของฉันมากคะ
I Will /Jon Schmidt/The Beatles
You know I love you still
Will I wait a lonely lifetime
If you want me to–I will.
For if I ever saw you
I didn’t catch your name
But it never really mattered
I will always feel the same.
Love you forever and forever
Love you with all my heart
Love you whenever we’re together
Love you when we’re apart.
And when at last I find you
Your song will fill the air
Sing it loud so I can hear you
Make it easy to be near you
For the things you do endear you to me
You know I will
I will
และฉันมีเวลาอีก 23 วันในการทำงาน T^T
มีเรื่องราของภาพถ่าย หนังสารคดี และเพลงที่น่าสนใจ
